|
op SaBi. Deze site en het bijbehorende forum zijn gemaakt met het doel om schrijvers hun werk aan een groter
publiek te laten tonen, alsmede de mogelijkheid te bieden om inhoudelijke reacties te krijgen. Op de site kun je tips, tops
en natuurlijk verhalen lezen. Momenteel werken we nog druk aan de site, maar we hopen jullie zo snel mogelijk welkom te kunnen
heten!
Momenteel zijn er nog geen wauw-verhalen. Wil jij een verhaal nomineren voor de wauw sectie? Kijk dan zeker even op het forum!
Contact
Partners
Gastenboek
Oude nieuwsberichten
|
Rating: 12+/DR/ANGST
Summary: Hij kon voelen dat dit niet goed zou komen. Dat dit een groot probleem zou worden. Dat zij immens genoot van zijn angst. Adrenaline zorgde ervoor dat zijn bloed in een razend tempo door zijn lichaam gepompt werd. Dat leek haar alleen maar meer op te winden. Haar blik gleed weer over zijn lichaam en ze stapte weer naar voren.
Deceptive.
Haar handen gleden over zijn borstkast om hoog naar de halslijn van zijn shirt. Haar donkere ogen waren glinsterend op haar bleke handen gericht. Haar glimlach zorgde ervoor dat er kippenvel over zijn armen kroop. Dat gevoel werd versterkt tot een huivering toen ze met haar nagels over zijn gebruinde hals gleed. Haar vingers nestelden zich op zijn achterhoofd in zijn haren. Haar gezicht kwam steeds dichterbij, maar de uitdagende glinstering was nog niet uit haar ogen verdwenen. Het kwam dan ook niet als een verrassing dat ze fluisterde: “Ben je al bang?”
Haar ademhaling gleed over zijn wang. De warmte was welkom op zijn afgekoelde huid, maar toch probeerde hij zover als mogelijk bij de vrouw vandaan te komen. Zijn rug drukte tegen de ruwe baksteken en hij trok aan zijn vastgebonden handen, al besefte hij dat hij geen kant op kon. De bleke vrouw maakte dan ook een klakkend geluid met haar tong. Een geluid dat corrigerend moest klinken, maar uit haar mond klonk het alleen geamuseerd. Alsof ze niet kon geloven dat hij bij haar vandaan probeerde te komen.
“Je kunt geen kant op.” De woorden werden hardop gezegd en terwijl de vrouw ze uitsprak, trok ze zijn hoofd achterover. Een schreeuwende pijn schoot door de man zijn achterhoofd. Hij kon voelen hoe een aantal van zijn haren ruw uit zijn hoofd getrokken werden. Een brandende sensatie op zijn achterhoofd volgde, maar toch klemde hij zijn kaken op elkaar. Hij wilde haar het genoegen niet geven. Hij zou haar niet laten merken dat ze precies wist hoe ze hem pijn moest doen.
“Helemaal van mij,” mompelde de vrouw. Met haar tong gleed ze over zijn adamsappel, waarna ze haar tanden met kracht in de knobbel zette. Hij kon en kreun van pijn niet onderdrukken en voelde hoe ze tegen zijn ontblootte keel glimlachte. Weer gleed ze met haar tong over zijn adamsappel, waarna ze abrupt de achterkant van zijn hoofd losliet en een stap naar achteren deed.
De vrouw haar ademhaling ging snel en in haar mondhoek was een kleine druppel bloed te zien. Een vreemd schijnsel was in haar ogen verschenen, maar ze grijnsde weer naar hem. Haar donkere haren gooide ze over haar schouder en tuitte haar lippen. Van top tot teen leek ze hem op te nemen, een waarderende blik in haar ogen. Een blik die alleen bevestigd werd toen ze fluisterde: “Zo lekker.”
In de schaduwen van de amper verlichtte kamer, zag hij dat haar tong naar buiten kwam. Ze likte het bloed van haar lippen en hij voelde hoe een druppel bloed over zijn keel naar beneden gleed. Het duurde niet lang, want de kraag van zijn shirt nam het moeiteloos op. Ze had hem hard gebeten, met de intentie hem te laten bloeden. Zij wist precies wat ze deed, ondanks haar versnelde ademhaling.
Ook zijn ademhaling ging snel, maar wel met hele andere redenen. Hij kon voelen dat dit niet goed zou komen. Dat dit een groot probleem zou worden. Dat zij immens genoot van zijn angst. Adrenaline zorgde ervoor dat zijn bloed in een razend tempo door zijn lichaam gepompt werd. Dat leek haar alleen maar meer op te winden. Haar blik gleed weer over zijn lichaam en ze stapte weer naar voren.
“Ik heb al zo lang niets gedronken,” fluisterde ze. Haar lippen plots tegen zijn keel. Zoekend gleden ze naar zijn slagader. Hij probeerde zijn hoofd terug te trekken, maar haar handen lagen weer op de achterkant van zijn hoofd. De boeien, waar zijn armen stevig in vastgemaakt waren ratelden. Het geluid werd echter overstemd op het moment dat haar tanden in zijn hals zonken. Zijn schreeuw echode door de kamer. De schreeuw van pijn die hij niet kon onderdrukken. Die hij niet kon, noch wilde stoppen. Het was zijn laatste uitroep. Zijn doodskreet.
|
