|
op SaBi. Deze site en het bijbehorende forum zijn gemaakt met het doel om schrijvers hun werk aan een groter
publiek te laten tonen, alsmede de mogelijkheid te bieden om inhoudelijke reacties te krijgen. Op de site kun je tips, tops
en natuurlijk verhalen lezen. Momenteel werken we nog druk aan de site, maar we hopen jullie zo snel mogelijk welkom te kunnen
heten!
Momenteel zijn er nog geen wauw-verhalen. Wil jij een verhaal nomineren voor de wauw sectie? Kijk dan zeker even op het forum!
Contact
Partners
Gastenboek
Oude nieuwsberichten
|
Rating: AL/DR
Summary: Een verhaal zonder gesproken woorden.
In stilte.
Twee passen, meer afstand was er tussen hen niet te vinden. Alsnog leek het alsof de hele wereld tussen hun in was gevallen en ze geen van beide nog in staat waren om contact te maken. Zijn grijze ogen gleden naar haar bruine, die zwommen van de tranen. Haar tanden waren stijf in haar onderlip gepland, in een poging de tranen binnen te kunnen houden. Op het moment dat ze echter knipperde, gleden de druppels alsnog over haar gezicht en dat was het moment waarop hij een stap naar voren deed.
Met zijn rechterhand reikte hij naar haar linkerwang en langzaam veegde hij met zijn duim een traan weg. Zijn slanke hand bleef op haar wang liggen en voorzichtig legde hij zijn voorhoofd tegen die van haar. Terwijl hij dat deed gleed zijn hand onder haar haren door naar haar nek en hij trok haar nog iets dichterbij.
Haar handen klemden zich aan zijn trui vast en werden tot vuisten gebald. Hun blikken werden echter nog steeds niet van elkaar afgewend en op het moment dat de bruine ogen even werden gesloten, leek ook heel even de gehele wereld te verdwijnen. Zijn vrije hand gleed over haar heup naar het smalle gedeelte van haar rug en hij trok haar nog iets dichterbij. Zijn hand gleed troosten over haar rug, in kleine cirkels.
Haar lichaam schokte van de ingehouden tranen, maar alsnog maakten ze geen van beide een geluid. Haar ogen leken hem te vertellen wat er was. Ze vertelden hem van het verdriet, de pijn en het gemis. Ze lieten hem weten dat er een gat in haar hart was geslagen, maar dat ze het probeerde te verbergen voor de wereld.
Achter haar was een bed te zien. Een bed dat niet opgemaakt was en waarvan de lakens even gekreukeld waren als een prop papier. Hij kon het duidelijk zien, zelfs al waren er geen lichten aan in de kleine kamer en produceerde de zon enkel nog een zwak schemerlicht.
Hij trok zijn voorhoofd los van die van haar en zag dat de tranen er nog steeds waren. Ze verwachtte niets van hem, maar hij wilde haar zoveel bieden. Dat liet hij haar woordeloos weten. In zijn ogen schitterde medeleven en zijn armen gleden om haar schouders. Heel even bewoog hij niet, maar een schuine glimlach gleed over zijn gezicht. Zijn manier om haar te laten weten dat alles uiteindelijk goed zou komen. Dat hij er voor haar zou zijn, haar zou steunen, beschermen en geruststellen. Heel even was dat alles te zien in de stormachtige, grijze ogen.
Het moment was echter zo voorbij en terwijl hij vanuit zijn ooghoeken zag dat de telefoon ook van de haak was gehaald, trok hij haar dicht tegen zich aan. Het verlies in haar ogen was zo groot en toen zijn lichaam in de volle lengte in contact kwam met die van haar, barste ze in huilen uit. Hij trok haar alleen dicht tegen zich aan en wiegde haar heen en weer als een klein kind.
Haar gierende uithalen verdrongen alle andere geluiden en hij wist dat ze alle reden had om te huilen. Haar verdriet leek zo intens dat het de kamer vulde. Zacht wreef hij met een hand over haar rug en wiegde haar zacht heen en weer.
Woordeloos had ze hem gevraagd en stilzwijgend had hij geantwoord.
In stilte had ze hem uitgelegd en zonder tegenspraak had hij geaccepteerd.
|
